Persberichten

Doemdenken is van alle tijden en vaak oppervlakkig, net zoals ontkenning geen gepaste houding is wanneer we diverse doemscenario’s beschouwen. De rol van media mag hierin zeker niet ontbreken, op deze pagina treft u een collage van berichten waardoor het maatschappelijke belang in de schijnwerpers wordt geplaatst. Gerichte aandacht en bijhorende impactanalyses laten toe om nuchter een oordeel te vellen, een kwestie van interesse, gedegen zelfonderzoek, normen en waarden. Waar willen we naartoe met onze toekomst?

Ad Random

Kop van de slang

De lijst aan mediaberichten is vrijwel oneindig, net zoals er veel clips de ronde doen die naar hetzelfde probleem verwijzen. Finaal lijkt het leven op een psychodrama waar de protagonisten het opnemen tegen de antagonisten die – in weerwil van de beschikbare alternatieven – het roer in handen hebben. Zo heeft bijvoorbeeld Ken O’Keefe het over de ‘kop van de slang’, hij meent dat vrijwel alle problemen kunnen opgelost worden wanneer de bevolking terug de macht krijgt over het financiële systeem.

Dubbeltje op z’n kant

Op basis van al deze overwegend ‘onheilsberichten’ mag het duidelijk zijn dat er geen garantie bestaat dat een mondiale paradigmashift zich fluweelzacht zal voltrekken, tot nader order kunnen we daarom slechts verschillende scenario’s visualiseren in de oprechte hoop dat de sociale alternatieven ook opgepikt worden door het collectieve bewustzijn. Een en ander wordt weerspiegeld in onderstaande schets, een vereenvoudigd model waarin de menselijke keuze een doorslaggevende rol speelt. Hoe dan ook, de toekomst blijft vooralsnog onzeker, net zoals de waarschijnlijkheid van een volgend wereldconflict best niet onderschat kan worden. Als metafoor geldt ‘een dubbeltje op z’n kant’, als kiezen voor een doemscenario of een ethische upgrade die mondiaal herstel in versneld tempo toelaat.

Tragische absurditeit

In bovenstaand beeld zien we zowel een doemscenario als een doorbraaktraject, het is daarom ook niet zomaar dat insiders spreken over een ‘tragische absurditeit’. En dit is een bikkelharde confrontatie met de realiteit van alledag, alsof we ons bezighouden met problemen die in theorie reeds opgelost zijn. Deze materie gaat derhalve veel verder dan wat deze vereenvoudigde schets initieel laat vermoeden, het is geen tragische absurditeit die slechts een onbewust buikgevoel bekrachtigd maar een absurditeit die ook intellectueel en wetenschappelijk onderbouwd kan worden. Het verdict mag misschien zwaar genoemd worden, net zoals een innerlijke tweestrijd opdoemt uit het niets, hoop en wanhoop raken immers verstrengeld wanneer we beide scenario’s simultaan beschouwen, punt.